Potrzeba przykładu

23 wrz 2011
Benedykt XVI
 

Podczas pielgrzymki w Chorwacji (4-5 VI 2011), Benedykt XVI nauczał o roli rodzin chrześcijańskich w obliczu szerzącego się w Europie zeświecczenia i nasilającego się rozpadu rodziny.

(...) Rodzina chrześcijańska jest szczególnym znakiem obecności i miłości Chrystusa i jest ona powołana do wnoszenia specyficznego i niezastąpionego wkładu do ewangelizacji. Błogosławiony Jan Paweł II (...) stwierdził, że: rodzina chrześcijańska jest powołana do brania żywego i odpowiedzialnego udziału w posłannictwie Kościoła w sposób sobie właściwy i odrębny, czyli oddając siebie samą na służbę Kościołowi i społeczeństwu w tym, czym jest i co czyni, jako głęboka wspólnota życia i miłości (Familiaris consortio, 50). Rodzina chrześcijańska zawsze była pierwszą drogą przekazu wiary i również dzisiaj zachowuje wielkie możliwości w zakresie ewangelizowania w różnych środowiskach.

Drodzy rodzice, angażujcie się zawsze w uczenie swych dzieci modlitwy i módlcie się z nimi; przybliżajcie je do sakramentów, zwłaszcza do Eucharystii (...) i wprowadzajcie je w życie Kościoła; w zaciszu domowym nie bójcie się czytać Pismo Święte, rozświetlając życie rodzinne światłem wiary i wielbiąc Boga jako Ojca. Bądźcie jakby małym Wieczernikiem, jak ten Maryi i uczniów, w którym żyje się jednością, wspólnotą i modlitwą!

Dziś, dzięki Bogu, u wielu rodzin chrześcijańskich wzrasta świadomość powołania misyjnego i angażują się poważnie w świadczenie o Chrystusie Panu. Błogosławiony Jan Paweł II powiedział kiedyś: Prawdziwa rodzina, oparta na małżeństwie, jest sama w sobie dobrą nowiną dla świata. I dodał: W naszych czasach jest coraz więcej rodzin, które czynnie współpracują na rzecz ewangelizacji... W Kościele nadeszła godzina rodziny, która jest także godziną rodziny misyjnej (Anioł Pański, 21 X 2001).

W społeczeństwie dzisiejszym jest niezbędna i pilnie potrzebna, jak nigdy dotychczas, obecność przykładnych rodzin chrześcijańskich. Musimy niestety stwierdzić, zwłaszcza w Europie, szerzenie się zeświecczenia, które prowadzi do spychania Boga na margines życia i do nasilającego się rozpadu rodziny. Absolutyzuje się wolność bez zaangażowania na rzecz prawdy i propaguje się jako ideał dobrobyt indywidualny za pośrednictwem spożycia dóbr materialnych i przelotnych doświadczeń, lekceważąc jakość relacji z osobami i najgłębsze wartości ludzkie; miłość sprowadza się do uczuciowych emocji i do zaspokojenia instynktownych odruchów, bez zobowiązania do budowy trwałych związków wzajemnej przynależności i bez otwarcia się na życie. Jesteśmy powołani do przeciwstawiania się takiej mentalności!

Obok słowa Kościoła bardzo ważne jest świadectwo i zaangażowanie rodzin chrześcijańskich, wasze konkretne świadectwo, zwłaszcza w celu potwierdzenia nienaruszalności życia ludzkiego od poczęcia aż po naturalny jego kres, jedynej i niczym niezastąpionej wartości rodziny, opartej na małżeństwie oraz konieczności działań ustawodawczych, wspierających rodziny w zadaniu rodzenia i wychowywania dzieci.

Drogie rodziny, bądźcie odważne! Nie popadajcie w tę zeświecczoną mentalność, która proponuje współżycie jako coś, co przygotowuje lub wręcz zastępuje małżeństwo! Pokazujcie własnym świadectwem życiowym, że można kochać, jak Chrystus, bez zastrzeżeń, że nie trzeba się lękać zaangażowania dla innej osoby! Drogie rodziny, cieszcie się ojcostwem i macierzyństwem! Otwarcie na życie jest znakiem otwarcia na przyszłość, zaufania w przyszłość, tak jak szacunek dla moralności naturalnej wyzwala osobę, a nie uśmierca jej! Dobro rodziny jest także dobrem Kościoła. Chciałbym mocno podkreślić to, co już stwierdziłem w przeszłości: Budowanie każdej poszczególnej rodziny chrześcijańskiej wpisuje się w szerszy kontekst owej większej rodziny Kościoła, który ją podtrzymuje, nosi ją w sobie... I nawzajem – Kościół budowany jest przez rodziny, „małe kościoły domowe” (...). Prośmy Pana, aby rodziny były coraz bardziej małymi Kościołami, a wspólnoty kościelne stawały się coraz bardziej rodzinami!

Drogie rodziny (...), żyjąc wspólnotą wiary i miłości, bądźcie coraz bardziej przejrzystymi świadkami obietnicy, jaką Pan po swym Wniebowstąpieniu dał każdemu z nas: ...Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata (Mt 28, 20). (...)

fragmenty homilii na hipodromie w Zagrzebiu
tłumaczenie: KAI

 

Przeczytaj także

ks. Jerzy Sermak SJ
ks. Marek Wójtowicz SJ
ks. Stanisław Łucarz SJ
ks. Jerzy Sermak SJ
ks. Dariusz Wiśniewski SJ
ks. Stanisław Biel SJ

Warto odwiedzić